Fraser Island 26-11 / 27-11

Fraser Island 26-11 / 27-11 (mini vakantie in een vakantie, daar zijn wij dol op!)

26-11 We laten de camper op de camping staan want we worden s´ochtends in alle vroegte opgehaald door de maatschappij 05.45u. Krijgen daar de briefing en alles is keurig verzorgt. Blijkt toch dat we wel ff  goed moeten opletten tijdens de rit op Fraser. Op het eiland kun je je telefoon wel uitzetten want je hebt zero bereik. Krijg je iets, bereidt je dan maar voor op een lange zit de hulp troepen zijn dan waarschijnlijk een paar uur zoet om bij je te komen. Als je ze al weet te bereiken.. hmmm nou ja we hebben een kaart van het eiland, slapen netjes in een resort, het zal allemaal wel goed komen.

Na een half uurtje rijden met onze suzuki komen we aan bij de ferry. Fré lekker in haar stoeltje achter in. Het zonnetje schijnt. Helemaal goed. Reinder moet de suzuki achteruit de boot op rijden om aan de andere kant er makkelijk af te kunnen. Na een half uurtje tuffen komt de landingsboot aan. Vol plezier rijden wij het eiland op. De weg bobbelt aardig in het mulle witte zand maar de natuur is schitterend. Reinder geniet van het sportieve rijden en we slaan na een half uurtje bobbelen af richting het wereldberoemde Lake McKenzie. - We willen niet al te veel doen want  voor Fré is het elke keer een lange zit dus vandaag naar Lake Mckenzie en door naar het resort. Maar deze trip kunnen we natuurlijk niet overslaan. - De weg naar McKenzie wordt als maar zwaarder en zwaarder. Kolere de suzuki heeft het er maar moeilijk mee. Twee keer bijna vast in het zand en Reinder moet aardig sturen om de diepe kuilen en hobbels te nemen. Fré is ondertussen in slaap gevallen maar ligt te schudden in haar stoeltje. We vinden dit toch wel zorgelijk en kijken elkaar soms bedenkelijk aan. Maar kom op nog een paar km en we zijn in het paradijs. De weg wordt nog heftiger. Stijl omhoog in hobbels en kuilen. Fre is ondertussen wakker geschud van de klappen en begint te huilen en roept ‘UITE’! We vinden het sneu maar moeten er ff doorheen.
 Aangekomen bij het Lake McKenzie Pffff. Het is er prachtig maar helaas de zon schijnt niet dus het echte blauw krijgen we niet te zien. Maar Gelukkig is er ook een schoolklasje én dus speelgoed dat Fré al snel heeft bemachtigd. Ruim 1,5 uur hebben we geen kind aan haar, ze is helemaal in haar element en speelt lekker in het meer in de blote billen. Draait nog even een flinke drol waardoor de komende maand er niemand meer kan zwemmen in the lake, maar dat mag de pret niet drukken. Ondertussen zien we ook de eerste dingo, op z´n dooie gemak loopt ie naar de vloedlijn om lekker te gaan drinken. Dan zie je toch meteen mensen op de kinderen gaan letten. Ja ja het blijven wilde beesten en kinderen zijn een makkelijke prooi. Na een paar uurtjes hebben we het gezien en besluiten weer te gaan rijden. Fre is in een goed humeur en vindt het niet erg om weer ff in het stoeltje te moeten.

AVONTUUR!
Het pad lijkt goed berijdbaar. Na een km ziet Reinder dat op onze afslag iemand pech heeft, minder vaart en komen zelf ook pardoes vast te staan. Nu daar staan we dan. Met een volle lach pakken we de schep van de mede gestrande auto aan en beginnen te graven. Toch vindt Reinder het raar zo heftig is het zand niet, moet makkelijk kunnen met een 4-wheel-drive!? Omstanders die onder tussen achter ons zitten vinden het ook raar en zien dat bij het proberen weg te komen, alleen de achter wielen draaien. Das niet goed….. Maar we komen er na veel op en neer gerij toch uit en vervolgen onze weg. Na nog geen 200 meter gaat het zanderig omhoog. Dikke pech, weer vast. Mensen achter ons weer ´stuck behind us´ Kolere iets klopt er niet. Met een paar Aussies bekijken we de auto en komen tot de conclusie dat de 4-wheel-drive stuk is. Mooi K. Dit voelt niet prettig met een kleintje op de achterbank. Gelukkig is er iemand die ons wel wil slepen en zo gezegd zo gedaan. We binden de kabel vast aan de bullbar want een sleepoog is onvindbaar. We vervolgen onze weg, in de auto vervloekt Reinder de verhuurmaatschappij. We hebben het eerste stuk gewoon geluk gehad, de 4-wheel-drive heeft blijkbaar nooit gewerkt. Het is een wonder dat we Lake McKenzie hebben bereikt.

De rust keert terug tot dat… KABANG! Een grote knal en we staan weer vast en zien de bullbar door de lucht vliegen. We zijn in een gat gereden en de bullbar is met een grote klap afgebroken. Einde slepen…. Voorlopig.
We staan diep in het mulle zand en kunnen geen kant op, het is zogezegd een one-way-track met links en rechts hoge zandwanden met tropische vegetatie. How the F do we get out of this mess?
De Aussie die ons sleept komt verbouwereerd uit z’n 4-wheler en Juud zit geschrokken met twee handen voor haar mond ongeloofwaardig te kijken. Fré is stil. We veroorzaken een giga file on the island. Steeds meer Aussies komen een kijkje nemen en er wordt druk gesleuteld aan onze Jimny. Er wordt ondanks de pech erg gelachen en iemand laat een dikke scheet midden in het gezelschap. Zeker 15 Aussies schieten uit elkaar, hij zei ‘I gotta let it out’. En teksten als ‘No worries maid, we don’t go any ware’ en tegen Reinder in z’n modieuze witte short ‘be carefull man you may get dirty' haha. Ze hebben veel humor zijn vreselijk relaxed én behulpvaardig echt te gek. Na wat gesleutel - Reinders broek nog mooi wit en handen zwart - hebben ze een manier gevonden om de sleepkabel te bevestigen en kunnen we langzaam maar gestaagd worden weggesleept. Op het eerst volgende kruispunt kunnen alle geduldig wachtende voorbij, zo’n 20 stuks. It is the talk of the town!
We hebben er zo’n kleine 1½ uur over gedaan om bij het resort te komen met 10km p/u door het mulle zand. Het resort ‘Eurong’ is een sober maar net verblijf met vergane glorie uit de jaren 70, een soort surfersparadijs aan zee met een zwembad, bar’s, restaurant en shopjes.
Prima vertoeven. Het strand op Fraser is lang en wit waarop ruig mag worden gereden, en de enige weg naar het shipwrak. Juud heeft ook ff een flink stuk over the beach gescheurd, maar let op want als je je niet aan de regels houdt kun je worden bekeurd. De natuur gaat de Aussies aan het hart, hoe vreemd het ook mag klinken met al die auto’s op dit prachtige eiland.

27-11 De volgende ochtend zijn we rustig opgestaan en een ontbijtbuffetje gepakt, gezwommen in the pool met Fré en op het strand gehold. De middagdut heeft Fré alleen op de kamer genoten. Pappa en mamma zijn er even lekker met z’n tweeën tussenuit gepiept. Chocolade taart met cappu eten en daarna een lange strandwandeling gemaakt richting enkele zee-vissers om te kijken wat ze vangen. Daarna weer terug gelopen en in de buurt van de kamer gebleven totdat de uk er weer klaar voor was.
In de Jimny gestapt en over het strand richting shipwrak, de route was erg ruig met rotspartijen om te trotseren. Na een half uur over ruig terrein en een kleintje schreeuwend ‘UIT’, besloten we om te keren en niet nog eens drie kwartier heen en twee uur terug te hobbelen. Jammer voor het Shipwrak, maar de kleine gaat voor. Nog een duik genomen te hebben gaan we over hobbelige zandpaden midden door de jungle terug richting ferry. Deze weg was prima te doen en zelfs heerlijk.
De verhuurmaatschappij was billijk en heeft de schade niet op ons verhaald, we kregen niet veel schadevergoeding slechts 48 dollar. We waren hier allang blij mee en rusten in de schikking, zij hebben tenslotte een auto in twee delen teruggekregen en met ons was alles goed. Het is daardoor tenslotte een ECHT avontuur geworden. Op de camping zijn we lekker Thai’s gaan halen en hebben heerlijk geslapen.